گفت برو تا به کِیِ دورترتا به شکوه و فر پرنورترتا به اساطیر و اوستا و زندتا غزل-آتشکدهی بیگزندتا همهجا خرّمی است و صفامهر و دلانگیزی و لطف و وفازمزمهها روشنِ جانپرورنددمبهدمت تا به خدا میبرندآب زلال است و درخت آبترماه پر از نقرهی سیب و سحرتا به زمانهای اساطیریانتا پری و نازکی و پرنیانتا همه جانند و جوانند و نازهمنفس پاکی و اعجاز و راز...رفتم و سرمست و غزلخوان شدمجان شدم و جان شدم و جان شدمگفتم از این خوبتری نیز هست؟سرو نوشت او و دوباره نشست!!گفت اگر یک الف افزون کنیکار جهان را تو دگرگون کنی!بگذری از دولت و ملک کیانخوبترین را تو ببینی عیان!دختر آذر! گل افروخته!خواندن خوبی به من آموخته!شادی بیحدتر لبریزتریک الف افزونتر از آن عصر فر!آی کیانای شکوفای خوب!ما از سرو و الف گفتیم اما کیانا فعلا که قد و قامتش عادی است باید چند سالی صبر کنیم ببینیم چه میشود و چقدر قد میکشد.|| + نوشته شده در  دوشنبه یکم مرداد ۱۴۰۳ساعت 16:35&nbsp توسط مهدی شمس آبادی  | 

بیا و دست جنون مرا بگیر امشبمرا ببر به غزلهای بینظیر امشبمرا ببر به گشودنترین دقایق لطفمرا ببر به نهانیترین ضمیر امشببگو بنوش از این ماهتاب شوریدهاز این مکاشفهی شهد و نور و شیر امشبنوازشم کن و مستانهتر بخوان در منهزار بار گذر کن از این مسیر امشبمرا ببر به حیات شکفتهی نازتبه آن ترانهترین غفلت و حریر امشبچه روشنایی وجدی! چه باشکوه گلیشکفتگی شکفته! بگو بمیر امشب. + نوشته شده در  چهارشنبه سوم مرداد ۱۴۰۳ساعت 0:29&nbsp توسط مهدی شمس آبادی  | 

تو آن بهارترینی که میشکوفانیدرخت خستهی دلتنگ را و میدانیتمام زیر و بم فصلهای رویا راعلیالخصوص شکوفایی و فراوانیکه دستهای تو آغاز بیقراریهاستدر آن گرفتگی تیرهی زمستانینفس کشیدنت ای زندگیترین نور استکه بر دقایق بیرنگمان بتابانیچه ناگهانی لبریز مهرافروزیبیا و لب به لبم کن حضور نورانیمرا ببر به جنونهای گرم موّاجتبه آن شکفتن توفانی و پریشانیبه سرزمین پریهای پیکرت که مدامنهان کنند مرا در بلور عریانیو من دمیده شوم در ترانهای جوشانکه میگزد چقدر مهربان و رحمانیتو ابتدای هزار عاشقانهای آریهزارهای بیآغاز عصر و دورانیکه تا همیشه نفس میکشند و میشکفندکه نیست دفترشان را زوال وپایانی + نوشته شده در  شنبه ششم مرداد ۱۴۰۳ساعت 7:39&nbsp توسط مهدی شمس آبادی  |